Skip to content

v1.2.31 — شبکه محلی، حالت پروکسی، گزارش خطا و رابط صفحه بزرگ

Choose a tag to compare

@mlmvpn mlmvpn released this 05 Sep 07:01
· 41 commits to main since this release

نسخه ۱.۲.۳۱

«ایمیل تایید نشده» که هیچ‌وقت درست نبود

چند کاربر با حساب کلادفلرِ کاملاً تاییدشده پشت پیام «تایید ایمیل (الزامی)» گیر می‌کردند و راه بیرون هم نداشتند، چون دکمهٔ «بررسی وضعیت» همان بررسیِ خراب را دوباره اجرا می‌کرد.

علتش پیدا شد: برنامه فیلد email_verified را از سرویس کاربر کلادفلر می‌خواند و آن سرویس اصلاً چنین فیلدی ندارد — پس جواب برای هر حسابی که هنوز زیردامنهٔ workers.dev نداشت «تایید نشده» می‌شد، و برای کلیدهای توکنی اصلاً اجازهٔ خواندن آن سرویس هم وجود نداشت.

آن حدس حذف شد. حالا فقط خودِ کلادفلر می‌تواند بگوید ایمیلی تایید نشده، آن هم وقتی ساختن زیردامنه را به همین دلیل رد کند. قفلی که قبلاً روی حساب‌ها نوشته شده بود، یک‌بار و خودکار پاک می‌شود.

صفحهٔ «عیب‌یابی حساب کلادفلر»

آچار کنار هر حساب، و یک ورودی روی صفحهٔ افزودن حساب وقتی افزودن شکست بخورد. سه بخش دارد:

  • چه چیزی دیده شد — همان چیزی که کلادفلر همین الان جواب داد: نوع هدر، کد وضعیت، و کد خطای خود کلادفلر.
  • پیشنهاد — از روی همان کد خطا ساخته می‌شود و کنارش دقیقاً یک دکمه دارد. هر شاخه به یک کد مستند وصل است؛ هر چیزی که شناخته نشود همین را می‌گوید به‌جای اینکه علتی از خودش بسازد.
  • تغییر دستی — برای وقتی که پیشنهاد به حساب شما نمی‌خورد: نوع کلید (خودکار / توکن API / کلید سراسری)، باز کردن قفل «تایید ایمیل»، و علامت‌زدن زیردامنه.

هیچ‌کدام از این‌ها رفتار برنامه را برای بقیهٔ کاربران عوض نمی‌کند: هر تغییر فقط روی همان حساب می‌نشیند و هر وقت خواستید برمی‌گردد.

وقتی حساب اصلاً اضافه نمی‌شود

«اطلاعات ورود رد شد» یک جمله بود برای چهار وضعیت کاملاً متفاوت: کلید سراسری که بدون ایمیل حساب چسبانده شده، توکن لغو یا منقضی‌شده، توکنی که احراز هویت می‌شود ولی اجازهٔ دیدن حساب را ندارد، و گوشی‌ای که اصلاً به کلادفلر نرسیده. حالا دکمهٔ «چرا اضافه نشد؟» زیر همان خطا می‌آید و همین چهار حالت را از هم جدا می‌کند — بدون اینکه چیزی ذخیره شده باشد.

ساخت زیردامنه برای حساب‌های توکنی درست شد

این تابع هدرهای «کلید سراسری» را ثابت می‌فرستاد و شاخهٔ توکن نداشت. برای یک حساب توکنی یعنی توکن داخل هدر کلید سراسری می‌رفت، که کلادفلر تمیز ردش نمی‌کند: حساب را احراز می‌کند و بعد خود منبع را با خطای 10037 رد می‌کند. پس «ساخت زیردامنه» برای هر حساب توکنی شکست می‌خورد، هر اجازه‌ای هم که داشت.

گزارش تشخیصی، از همان جایی که گیر کرده‌اید

همان مسیری که گزارش کرش را می‌فرستد حالا گزارش عیب‌یابی هم می‌برد، و در داشبورد بر اساس نوع خطا دسته‌بندی می‌شود نه بر اساس تعداد — یعنی «این مشکل چند کاربر را گرفته و علتش کدام است» در یک نگاه معلوم می‌شود.

گزارش فقط کدهای وضعیت و نسخهٔ برنامه و مدل گوشی را می‌برد؛ توکن، ایمیل و نام workers.dev شما هیچ‌وقت داخلش نیست.

اطلاعیهٔ نسخهٔ جدید فقط اطلاع می‌دهد

پنجرهٔ «نسخهٔ جدید آمد» خودش دانلود می‌کرد، از صفحه‌ای که جای دیگری در برنامه وجود نداشت — یعنی دو در ورودی برای یک کار، با رفتار متفاوت: آن یکی از تنظیم «دانلود خودکار روی وای‌فای» خبر نداشت، نمی‌فهمید فایل از قبل دانلود شده، و کاربر را روی صفحه‌ای رها می‌کرد که خودش به آن نرفته بود.

حالا پنجره فقط خبر می‌دهد و دکمه‌اش می‌برد به تنظیمات ‹ به‌روزرسانی نرم‌افزار ‹ دانلود و نصب — یک جا برای نصب، جایی که همیشه می‌شود دوباره به آن برگشت.


اشتراک‌گذاری شبکه محلی

برنامه روی همان اولین دستگاهی که وصل می‌شد، می‌مرد

دستگاه دوم وصل می‌شد، گوشی اول هم «متصل» نشانش می‌داد، و بعد هیچ بایتی رد نمی‌شد.

علت یک استثنای گرفته‌نشده در رلهٔ محلی بود: جهت برگشتی روی یک thread جدا اجرا می‌شد که فقط try/finally داشت و catch نداشت — و بستنِ سوکت در پایان هر اتصال عادی همان‌جا خطا می‌انداخت. خطا از Runnable بیرون می‌زد، به هندلر پیش‌فرض آن thread می‌رسید، و اندروید کل پروسه را می‌کشت. پس اپ روی اولین اتصال می‌مرد و دقیقاً به همین خاطر هیچ ترافیکی جابه‌جا نمی‌شد.

حالا هر دو جهت خطا را می‌گیرند، ترتیب بستن عوض شده تا پاسخی که هنوز در راه است قطع نشود، و threadهای رله هندلر خودشان را دارند: یک catch جاافتاده دیگر نمی‌تواند برنامه را ببندد.

اتصال‌های نیم‌باز، و قطع شدن وسط دانلود

دو ایراد که فقط زیر بار واقعی دیده می‌شوند.

وقتی یک طرف اتصال را نیم‌می‌بست و ساکت می‌ماند، سوکت تا وقتی برنامه زنده بود در FIN_WAIT2 می‌ماند و دو thread را نگه می‌داشت — روی گوشی تست، ۱۲ سوکت از ۱۸ سوکتِ پورت رله دقیقاً همین‌طور گیر کرده بودند. حالا وقتی یک جهت تمام شد، طرف دیگر ۹۰ ثانیه فرصت دارد و بعد هر دو سوکت بسته می‌شوند.

و رله روی یک poll دو ثانیه‌ای بالا و پایین می‌رفت، پس یک لحظه پرشِ وضعیت — مثلاً سرویس VPN که دارد دوباره وصل می‌شود — کافی بود تا وسط دانلود همه‌چیز را قطع کند. حالا سه بار پشت‌سرهم باید بگوید «لازم نیست» تا پایین بیاید.

رله حالا خودش HTTP حرف می‌زند

هستهٔ Rust و سایفون و تور فقط SOCKS5 می‌فهمند. ولی تنها تنظیمی که ویندوز و مک و آی‌اواس و اندروید همه قبول دارند یک آدرس PAC است، و تنها چیزی که همه‌شان از آن اجرا می‌کنند PROXY host:port یعنی یک پروکسی HTTP است — اندروید عملاً SOCKS را در تنظیمات وای‌فای پشتیبانی نمی‌کند. پس این موتورها در عمل قابل اشتراک‌گذاری نبودند.

حالا رله بایت اول را می‌خواند: کلاینت SOCKS دست‌نخورده رد می‌شود، هر چیز دیگری به‌عنوان HTTP جواب داده و به CONNECT روی SOCKS5 ترجمه می‌شود. نام میزبان عمداً محلی resolve نمی‌شود — این کار یعنی نشت DNS از لینک خود گوشی.

نتیجهٔ جانبی: سایفون و تور هم قابل اشتراک شدند، و تقسیم دو-پورتی HTTP/SOCKS از PAC حذف شد.


حالت پروکسی

برای ماسک، وایرگارد و وارپ‌در‌وارپ اصلاً خوانده نمی‌شد

این کلید فقط روی خانوادهٔ Xray اثر داشت. سرویسی که این سه ترانسپورت را می‌برد آن را هرگز نمی‌خواند — کامنت خودِ کد می‌گفت «حالت VPN تنها حالت است، شاخهٔ پروکسی دیگر وجود ندارد».

نتیجه یک حلقهٔ بسته بود: کاربر کلید را می‌زد و هیچ اتفاقی نمی‌افتاد، و صفحهٔ «شبکه محلی» هم می‌گفت برای اشتراک‌گذاری همین کلید را روشن کنید — توصیه‌ای که برای همان موتورهایی که می‌داد، غیرقابل‌اجرا بود.

حالا روشن کردنش واقعاً کار می‌کند: هسته پشت tun2socks بالا می‌آید و یک لیسنر محلی منتشر می‌کند. این «پروکسی به‌جای VPN» نیست — کل گوشی همچنان تونل می‌شود؛ فقط حالا چیزی هست که دستگاه دیگر بتواند به آن وصل شود.

با کلید خاموش، مسیر اتصال دقیقاً همان قبل است و یک خط از این کد اجرا نمی‌شود.

هیچ سایتی باز نمی‌شد، با اینکه تونل سالم بود

tun2socks برای UDP یک سرور udpgw لازم دارد و آن را از داخل تونل صدا می‌زند؛ و چون DNS شفاف است، تمام کوئری‌های DNS از همان مسیر می‌روند. سایفون چنین سروری دارد، هستهٔ Rust ندارد.

روی خود دستگاه اندازه‌گیری شد:

CONNECT example.com:80   →  05 00 00 01 …   و بعد HTTP/1.1 200 OK
CONNECT 127.0.0.1:7300   →  05 00           و بعد تا ابد هیچ جوابی

یعنی TCP بی‌عیب حمل می‌شد و هیچ نامی resolve نمی‌شد — که برای کاربر «متصل است ولی هیچ چیز باز نمی‌شود» دیده می‌شود.

راه‌حل همان چیزی بود که تور از قبل داشت: یک فرانت SOCKS محلی که پروتکل udpgw را واقعاً پیاده کرده. حالا برای هستهٔ Rust، DNS روی TCP و از داخل تونل به همان DNS بک‌اند شما می‌رود. مسیر تور دست‌نخورده است.


موتور ضد فیلتر SNI

کانفیگ‌های SNI دیگر در بخش V2Ray نیستند

ساخت کانفیگ SNI از روی کانفیگ مبدأ کپی می‌گرفت و فقط آدرس و پوشه‌اش را عوض می‌کرد، پس نوع موتورش هم به ارث می‌رسید — و صفحهٔ V2Ray بر اساس همان نوع تب می‌سازد. نتیجه: کانفیگ‌های SNI داخل پوشهٔ BPB ظاهر می‌شدند، جایی که بدون بالا بودن موتور SNI کار نمی‌کنند.

حالا از فهرست V2Ray فیلتر می‌شوند و فقط در صفحهٔ خودشان می‌آیند. فیلتر عمداً روی نمایش اعمال شده نه روی خودِ فهرست: چند عمل در آن صفحه کل فهرست را دوباره روی دیسک می‌نویسند، و فیلتر کردنِ منبع یعنی پاک شدن کانفیگ‌های SNI اولین باری که کسی یک پینگ می‌گیرد.

با روشن کردن SNI دو چراغ روشن می‌شد

هم چراغ SNI و هم چراغ V2Ray، برای یک اتصال. تشخیصِ «این نشست SNI است» با جست‌وجوی نود در فهرست کانفیگ‌ها انجام می‌شد، و آن فهرست همزمان از دیسک بارگذاری می‌شود — پس در اولین رندر صفحهٔ اصلی بعد از باز شدن برنامه فهرست هنوز خالی بود، جواب «SNI نیست» می‌شد، و چون کلید حافظهٔ آن محاسبه تغییر نمی‌کرد تا آخر هم اشتباه می‌ماند.

حالا خود سرویسی که کانفیگ را حمل می‌کند این را اعلام می‌کند — همان جایی که از قبل هم برای بالا آوردن فرانت SNI تشخیصش می‌داد.


گزارش خطا

ارسال گزارش کرش با یک دکمه

برنامه از قبل هر کرش را با استک کامل و مسیر صفحاتی که کاربر رفته بود روی گوشی ذخیره می‌کرد، ولی هیچ راهی نبود که آن فایل به ما برسد — و برای باگی که چند کاربر گزارش می‌دهند و روی گوشی خودمان تکرار نمی‌شود، این تنها چیزی است که واقعاً لازم است.

حالا اجرای بعدی بعد از کرش خودش می‌پرسد و با یک دکمه می‌فرستد. گزارش استک و مدل گوشی و نسخهٔ برنامه را می‌برد، و هیچ‌وقت کانفیگ، توکن یا ترافیک شما را نمی‌برد. گزارش‌ها روی سرور بر اساس نوع استثنا به‌علاوهٔ اولین فریمِ داخل کد خودمان گروه می‌شوند، پس کاربری که چهل بار همان کرش را می‌خورد یک ردیف است نه چهل تا.

ضمناً یک باگ در خود ضبط‌کننده پیدا و درست شد: نام فایل رزولوشن ثانیه داشت، پس وقتی چند thread هم‌زمان می‌مردند همه روی یک فایل می‌نوشتند و نتیجه صفر بایت می‌شد — گزارش دقیقاً در بدترین کرش‌ها نابود می‌شد.


حساب کلادفلر

توصیهٔ اشتباه «ایمیل را پر کنید» به کسی که توکن گذاشته بود

در عیب‌یابی حساب، وقتی افزودن حساب شکست می‌خورد، اولین و برجسته‌ترین توصیه این بود که «کلید سراسری بدون ایمیل کار نمی‌کند» — و شرطش فقط «کادر ایمیل خالی است» بود. ولی توکن API اصلاً ایمیل نمی‌خواهد.

پس هر کسی که درست توکن گذاشته بود و رد شده بود، دنبال مشکلی فرستاده می‌شد که نداشت، جلوی مشکلی که داشت. خودِ صفحه دو ردیف بالاتر نوشته بود کلید با چه هدری فرستاده شده؛ فقط این‌جا خوانده نمی‌شد.


کانفیگ‌ها

وارد کردن کانفیگ با فرمت JSON

دکمه‌های «از کلیپ‌بورد» و «از فایل» هر دو خط‌به‌خط کار می‌کردند و فقط لینک قبول می‌کردند، و یک کانفیگ JSON یک سند چندصد خطی است که هیچ خطش به‌تنهایی کانفیگ نیست — پس همیشه «کانفیگ نامعتبر» می‌گرفت، با اینکه برنامه از قبل می‌توانست چنین کانفیگی را وصل کند (همان هشت کانفیگ ایران دقیقاً همین‌اند).

حالا کل متن اول به‌عنوان یک سند JSON خوانده می‌شود؛ هم یک آبجکت تنها و هم آرایه‌ای از چند کانفیگ قبول می‌شود، و نام از فیلد remarks برداشته می‌شود.

هشت کانفیگ رایگان دیگر قابل اشتراک‌گذاری نیستند

بخش «اشتراک‌گذاری» برای این هشت‌تا حذف شد — و کارت QR هم با آن رفت، نه فقط دو دکمهٔ کپی و ارسال: QR همان لینک را رمزگذاری می‌کند، و برداشتن دکمه‌ها و جا گذاشتنِ آن یعنی بستن دو راه آشکار و باز گذاشتن راهی که حتی یک لمس هم لازم ندارد.


صفحهٔ بزرگ: تبلت، تلویزیون، سامسونگ دکس و گوشی چرخیده

صفحهٔ اصلی، با شکلی که از فضای واقعی می‌آید

شبکهٔ آیکون‌ها ثابت ۴×۶ بود — درست برای گوشی ایستاده و غلط برای هر چیز دیگر: چهار ستون آیکون وسط صفحه می‌ماند و دو سوم عرض خالی، و ردیف‌ها در نواری فشرده می‌شدند که جایشان نبود.

حالا شکل تخته مشتق می‌شود و تا شش ستون می‌رود. گوشی ایستاده عمداً و با یک return زودهنگام همان ۴×۶ همیشگی را می‌گیرد، چون چیدمان ذخیره‌شدهٔ هر کاربر بر اساس همان مرتب شده و مشتق کردنش از اندازه‌گیری دیر یا زود روی یک صفحه با آن اختلاف پیدا می‌کرد.

تعداد ردیف با دو سقف محدود می‌شود، نه یکی: هم آنچه جا می‌شود و هم آنچه لازم است. اولین بار فقط سقف اول را گذاشتم و تبلت شش ردیف حساب کرد، نوزده آیکون را در چهار ردیف بالا چپاند و یک‌سوم پایین صفحه خالی ماند — تخته «درست» بود و رهاشده به نظر می‌رسید.

صفحه‌بندی

آیکون‌هایی که در یک صفحه جا نشوند به صفحهٔ بعد می‌روند، با نقطه‌های صفحه زیرشان. نقطه‌ها فقط وقتی می‌آیند که واقعاً سرریزی باشد — یک نقطهٔ تنها زیر تخته‌ای که کشیده نمی‌شود، دعوت به کاری است که هیچ اتفاقی نمی‌افتد.

حاشیه‌ها در حالت افقی

بریدگی دوربین یک طرف است و نوار ناوبری طرف دیگر، ولی صفحه فقط بالا و پایین را padding می‌داد. آیکون‌ها در پنجره وسط بودند و روی صفحه واضحاً کج. حالا فاصلهٔ افقی هم از همان دو ناحیه گرفته می‌شود.

داک هم دیگر تمام عرض را نمی‌گیرد: روی گوشی مثل قبل، روی صفحهٔ بزرگ یک نوار وسط‌چین — به‌جای چهار آیکون در دو گوشهٔ یک میلهٔ دومتری با یک خلیج وسطش، که چهار چیز جدا به نظر می‌رسید نه یک داک.


تلویزیون

حالا با ریموت کار می‌کند

برنامه LEANBACK را اعلام می‌کرد، پس روی اندروید تی‌وی نصب می‌شد و در لانچر می‌آمد — و بعد هیچ کاری نمی‌شد کرد. هر کنترلی روی pointerInput ساخته شده که فقط انگشت را می‌فهمد و از دی‌پد چیزی نمی‌داند؛ هیچ‌جای درخت فوکوس نبود. تلویزیون یک تختهٔ آیکون نشان می‌داد که فقط می‌شد نگاهش کرد. این از اصلاً منتشر نکردن روی تی‌وی بدتر است، چون شبیه یک برنامهٔ سالم به نظر می‌رسد نه یک برنامهٔ ناتمام.

سه چیز لازم بود و نبودن هر کدام شبیه یک باگ متفاوت دیده می‌شود:

  • فوکوس‌پذیری — وگرنه دی‌پد اصلاً نمی‌رسد.
  • هندلر کلید — وگرنه انتخاب می‌رسد ولی فشار دادنش کاری نمی‌کند.
  • حلقهٔ دیداری — وگرنه فوکوس نامرئی حرکت می‌کند و ریموت مرده به نظر می‌رسد در حالی که کاملاً سالم است.

روی KeyUp نه KeyDown: نگه داشتن کلید وسط، KeyDown را تکرار می‌کند و روی تختهٔ لانچر همان صفحه را چند بار پشت‌سرهم باز می‌کند.

چیدمان جدایی برای تلویزیون ساخته نشد. تختهٔ تبلت از قبل شکل درستی روی تلویزیون دارد — عریض، کم‌ردیف، کاشی بزرگ — و چیزی که کم بود فقط توانایی حرکت دادن انتخاب و فشار دادنش بود.


دوستونه شدن صفحه‌ها

تنظیمات

فهرست یک طرف، صفحهٔ باز شده طرف دیگر. در فارسی فهرست سمت راست می‌افتد و در انگلیسی سمت چپ — و این از خودِ چیدمان می‌آید نه از شرطی روی زبان: Compose یک Row را زیر راست‌به‌چپ آینه می‌کند. شرط گذاشتن روی زبان یعنی یک جای دوم که باید هماهنگ نگه داشته شود، و برای هر زبان راست‌به‌چپ دیگری که هنوز فکرش را نکرده‌ایم غلط می‌بود.

همان when مسیرها دو بار رندر می‌شود — یک‌بار با null برای فهرست و یک‌بار با مسیر انتخاب‌شده برای جزئیات — پس دو ستون نمی‌توانند از هم جدا بیفتند، برخلاف حالتی که فهرست دوباره دستی نوشته می‌شد.

آستانه ۷۲۰dp است نه «تبلت/تلویزیون»: یک تبلت و یک تلویزیون و یک پنجرهٔ دکس برای این صفحه یک چیزند، و گوشی چرخیده هرچقدر هم پیکسل داشته باشد این نیست.

ماسک، وایرگارد، وارپ‌در‌وارپ، سایفون و تور

یک ستون برای چیزی که نگاهش می‌کنید — دکمهٔ اتصال، وضعیت، آمار زنده — و یک ستون برای چیزی که رویش عمل می‌کنید. هر پنج ترانسپورت از یک صفحهٔ مشترک رندر می‌شوند، پس هر پنج‌تا با هم عوض شدند، از جمله محتوای اختصاصی تور و سایفون.

ابری

فهرست حساب‌ها یک طرف، حساب یا گروه باز شده طرف دیگر.


سایدبار دیگر ناپدید نمی‌شود

«تنظیمات پیشرفتهٔ VPN» و «مصرف» از تنظیمات خارج می‌شدند و یک تب دیگر باز می‌کردند. روی گوشی نامرئی است (یک صفحهٔ تمام‌صفحه جای دیگری را می‌گیرد در هر حال)، ولی در حالت دوتکه یعنی سایدبار همان لحظه محو می‌شد و کاربر جایی می‌افتاد که دیگر شبیه تنظیمات نبود.

همین برای صفحهٔ ترانسپورت‌ها هم درست شد: «تنظیمات پیشرفته»، «گزارش اتصال»، انتخاب کشور و حالت تور حالا در ستون دوم باز می‌شوند و دکمهٔ اتصال سر جایش می‌ماند — تنها کنترلی که آن صفحه برای آن وجود دارد.

در صفحهٔ ابری سه صفحهٔ کامل با return زودهنگام باز می‌شدند، یعنی تابع تمام می‌شد قبل از اینکه فهرست حساب‌ها اصلاً توصیف شده باشد. هر سه به یک مقدار تبدیل شدند.


پیش‌نمایش تصویر زمینه

پیش‌نمایش با عرض ظرفش بزرگ می‌شد، و در ستون جزئیات یک تبلت به تصویری حدود سی سانتی‌متر تبدیل می‌شد که هر کنترل زیرش را از صفحه بیرون می‌انداخت. این تصویر یک عکس از صفحهٔ گوشی است، پس اندازهٔ مفیدش ثابت است و حالا سقف دارد. گالری تصاویر آماده هم همین مشکل را داشت.


کرش‌هایی که از گزارش خود کاربران پیدا شد

سامانهٔ گزارش کرش کار کرد: ۸۸ خوشه رسید و ۷۴ تای آن‌ها یک باگ واحد بودند.

کرش صفحهٔ V2Ray — ۷۴ کاربر

تست پینگ و دیلی و سرعت، نتیجه را بر اساس جایگاه در فهرست می‌نوشت:

currentList[index] = updatedNode     // index از عکسِ لحظه‌ای قبل از شروع تست

تست دقیقه‌ها طول می‌کشد و فهرست در همان مدت تکان می‌خورد — ایمپورت کانفیگ رایگان، رفرش لینک ساب، حذف یک نود. دو پیامد، بسته به اینکه فهرست بلندتر شده باشد یا کوتاه‌تر:

نشانه تعداد
نتیجه روی ردیف اشتباه نشست → دو ردیف با یک شناسه → کرش موقع اسکرول ۶۵ کاربر
ایندکس از انتهای فهرست بیرون زد → IndexOutOfBoundsException ۹ کاربر

breadcrumbs دقیقاً سناریو را داد:

15:15:08  openTab home -> freeconfig
15:15:12  switchTab freeconfig -> nodes
IndexOutOfBoundsException: Index 809 out of bounds for length 8
  at java.util.ArrayList.set

حالا همه‌جا بر اساس شناسه نوشته می‌شود — نه به ترتیب فهرست کار دارد و نه می‌تواند تکراری بسازد.

و ترمیم فهرست‌هایی که از قبل خراب شده‌اند

بعد از آن نوشتنِ خراب، فهرست روی دیسک ذخیره می‌شد. یعنی این کاربران در هر بار باز کردن برنامه دوباره کرش می‌کردند، حتی با کد درست. فهرست حالا موقع خواندن از شناسه‌های تکراری پاک می‌شود و ذخیرهٔ بعدی نسخهٔ سالم را می‌نویسد.

«زیردامنه ندارید» به‌عنوان علتِ ناشناخته گزارش می‌شد — ۷ کاربر

کلادفلر می‌گوید «شما زیردامنهٔ workers.dev ندارید» با کد ۱۰۰۰۷ و وضعیت ۴۰۴. ولی منطق عیب‌یابی فقط حالت ۲۰۰ را برای این وضعیت می‌شناخت، پس به آخرین شاخه می‌افتاد: «علت را نمی‌شناسم، گزارش بفرستید».

یعنی دقیقاً همان کسانی که این صفحه برایشان ساخته شده بود، به‌جای دکمهٔ «ساخت زیردامنه» از آن‌ها گزارش خواسته می‌شد — و جواب داخل همان کدی بود که می‌فرستادند.

تصویر زمینهٔ بزرگ، دو کرش متفاوت روی دو دستگاه

عکس سفارشی فقط وقتی کوچک می‌شد که اندازهٔ درخواستی معلوم باشد، ولی در اولین فریم هنوز صفر است. پس یک عکس هشت‌هزار پیکسلی کامل باز و کش می‌شد:

  • روی یک گوشی کانوس از کشیدنش سر باز زد: Canvas: trying to draw too large (262440000bytes) bitmap
  • روی گوشی دیگری همان تصویر تقریباً کل هیپ ۲۵۶ مگابایتی را گرفت و برنامه سر یک تخصیص ۱۶ بایتی در صفحهٔ تنظیمات از حافظه کم آورد

سقف اندازه حالا مستقل از درخواست اعمال می‌شود.

روی اندروید ۷ اولین اتصال برنامه را می‌بست

کانال نوتیفیکیشن از اندروید ۸ به بعد وجود دارد و کمینهٔ پشتیبانی این برنامه اندروید ۷ است. try/catch دورش هم کمکی نمی‌کرد، چون NoSuchMethodError یک Error است نه Exception و از آن رد می‌شود.

کرش هنگام باز کردن وایرگارد پس از بسته شدن سرویس

اندروید می‌تواند یک درخواست شروع را به سرویسی برساند که در حال از بین رفتن است. کار به یک executor خاموش‌شده سپرده می‌شد و استثنای رد شدنِ کار برنامه را می‌بست. حالا کنار گذاشته و در لاگ ثبت می‌شود.

باگ خود اندروید ۸ که برنامه را می‌بست

جست‌وجوی کشور نودها از HttpURLConnection استفاده می‌کرد که پشتش نسخهٔ داخلی خود اندروید از OkHttp است، و آن نسخه در اندروید ۸٫۰ یک رقابت در استخر اتصال دارد. این روی نخی می‌افتد که برنامه مالکش نیست و حتی یک فریم از کد ما در استکش نیست، پس هیچ‌جا نمی‌شد گرفتش. برنامه از قبل OkHttp خودش را دارد که این باگ را ندارد.