-
Notifications
You must be signed in to change notification settings - Fork 5
Plot outline (PL)
Akcja gry ma miejsce w szeroko pojętym świecie fantasy- świecie mądrych władców, chciwych czarnoksiężników, pięknych księżniczek i nieustraszonych bohaterów. Kraina po której się poruszamy, Andaria, była niegdyś wspaniałym i prężnie rozwijającym się królestwem. Jednak w wyniku pewnych zdarzeń została podzielona (bez wyraźnie zaznaczonych granic) na 4 pomniejsze królestwa opanowane przez 4 rasy – Ludzi na północy, Elfów na wschodzie, Krasnoludów na południu i Niziołków na Zachodzie. Tereny Andarii zamieszkują także nieprzyjazne jej mieszkańcom rasy, np. Trole czy Ogry oraz mnóstwo dzikich bądź magicznych stworzeń na czele ze smokami. Od zachodu na rozbite królestwo coraz częściej napadają Zerganie, będący z Andarią w napiętych, nieprzyjaznych stosunkach, co w praktyce oznacza prędzej czy później nieuchronną wojnę.
Historia Andarii jest bardzo długa i bogata, z pewnością nie starczyłoby nam czasu aby zapoznać się z nią w całości (zainteresowanych odsyłam do literatury). Skupimy się więc na wydarzeniach mających bezpośredni wpływ na to, jak wygląda Andaria obecnie i co sprawiło że została doprowadzona do tego stanu.
Historia rozpoczyna się, kiedy królem Andarii został Wulfryk, prawowity władca tronu i prawdziwy czlowiek honoru. Był dobrym i sprawiedliwym monarchą, odważnym wojownikiem i prawdziwym bohaterem całego królestwa. Pod jego rządami państwo rozwijało się ekonomicznie, politycznie i wojskowo. Mimo, iż Andaria była zamieszkana przez przedstawicieli różnych ras, to dla każdej z nich była prawdziwym domem. Leżąca w samym sercu Andarii jej stolica, Sentria, była ośrodkiem kwitnącej kultury, handlu i nauki. Bez przerwy ściągały tu tłumy ludzi aby kupić lub sprzedać najlepszej jakości towary, brać udział w turniejach rycerskich czy pobierać nauki na słynnym Uniwersytecie.
Żoną Wulfryka była Mira, królowa o wspaniałym sercu i wyjątkowym umyśle. Jej rozsądne rady i prawdziwa łagodność stanowiły wspaniałe uzupełnienie dla stanowczych rządów męża.
Królewskie małżeństwo wydało na świat dwóch, jak się później okazało zupełnie różnych od siebie braci. Pierwszym z nich był Eryk- pierworodny syn i prawowity następca tronu. Już za jego młodych lat poddani widzieli w nim uosobienie swego ojca- jego dojrzałość, honor i uczciwość budziły wśród ludzi szczery podziw. Z wiekiem wykazywał coraz większe zainteresowanie wojskiem. Codziennie, pod okiem najlepszych nauczycieli ćwiczył wszelkie możliwe sztuki bojowe. Kiedy tylko osiągnął odpowiedni wiek poprosił ojca o to, by ten mianował go dowódcą najlepszych andariańskich żołnierzy. Król mimo początkowego wahania – w końcu żołnierski fach oznaczał stałe narażanie życia – zgodził się i mianował Eryka generałem.
Tak wspaniałych cech jak u pierwszego królewskiego syna próżno było szukać u jego młodszego brata. Tyrius, bo takie było jego imię od urodzenia sprawiał mnóstwo problemów. Niepokorny i lekceważący swoje obowiązki często wpadał w kłopoty i ściągał na siebie gniew ojca. Swoją ogromną zazdrość o swojego brata, będącego prawdziwym oczkiem w głowie Wulfryka, wyrażał poprzez nieodpowiedzialne zachowanie i łamanie wszystkich możliwych zasad. Nie to jednak najbardziej niepokoiło królewską parę. Jak się szybko okazało, Tyrius od urodzenia posiadał potężne zdolności magiczne (najprawdopodobniej uaktywnił się dawno niewidoczny gen z linii Miry, która wśród swoich przodków miała czarodziejów). Wszyscy obawiali się, że połączenie tych zdolności wraz z wybuchowym i nieposkromionym charakterem Tyriusa oraz jego żądzą władzy, której prawdopodobnie nigdy nie otrzyma doprowadzi kiedyś do katastrofy. Takim zachowaniem młodszy z braci nie zaskarbił sobie poddanych, a wręcz przeciwnie- ludzie nie lubili Tyriusa i cieszyli się, że to nie on obejmie tron Andarii po swoim ojcu.
Dlaczego więc królestwo znajduje się obecnie w tak złym stanie? Wszystko zaczęło się od tajemniczego zniknięcia Eryka. Kilkanaście dni wcześniej zaprzyjaźnione z Andarią królestwo Ligei poprosiło Wulfryka o pomoc w opanowaniu zamieszek w swoim państwie. Król cenił sobie stosunki z sąsiadem i postawnowił wysłać na pomoc oddział swoich najbardziej doświadczonych żołnierzy z Erykiem na czele. Ci już następnego dnia wsiedli na statek i odpłynęli do Ligei. Dzięki ich pomocy sytuacja w sąsiednim kraju została opanowana i Eryk wraz ze swoimi ludźmi mógł udać się w drogę powrotną. Wypłynął więc z powrotem do domu, lecz nigdy do niego nie dotarł. Po miesiącu Eryka uznano za zaginionego i Wulfryk z Mirą musieli pogodzić się z jego stratą. Nie tylko w zamku ale i w całym królestwie zapanował smutek. W tawernach codziennie opowiada się różne historie na temat tego, co stało się z statkiem podczas podróży powrotnej. Jedni mówią, że napotkał starszliwy sztorm i zatonął, inni, że został zaatakowany przez ogromnego morskiego potwora. Co bardziej odważni doszukiwali się zdrady i widzieli we wszystkim spisek Tyriusa, dla którego była to niepowtarzalna okazja na wyeliminowanie swojego jedynego rywala do królewskiego tronu. Wszystko to poskutkowało pogorszeniem nastrojów społeczeństwa i jego jeszcze większą nienawiścią do Tyriusa.
Król, mimo strasznego ciosu starał się wciąż jak najlepiej wykonywać swoje obowiązki wobec poddanych. Stracił dawny blask w oczach i nie był już tak pogodny jak dawniej, ale jak na prawdziwego władcę przystało troszczył się o swoich ludzi jak tylko mógł. I właśnie wtedy, kiedy mieszkańcy Andarii zaczęli powoli oswajać się ze stratą przyszłego monarchy, stało się coś, co wywróciło ich życie do góry nogami.
Pewnego dnia Andarię obiegła wiadomość, że król Wulfryk został zamordowany. Jego ciało ze sztyletem wbitym prosto w serce zostało odnalezione w królewskiej alkowie. Trudno opisać jak wielka była to tragedia dla wszystkich Andaryjczyków. Niemal wszyscy mieszkańcy przybywali do Sentrii, aby złożyć hołd zmarłemu Wulfrykowi. Każdy doskonale zdawał sobię sprawę, że już nigdy nie będzie tak znakomitego króla. Wiele znakomitych fabryk upadło, handel i kultura załamały się. Kiedy opadły piewsze emocje przyszedł czas na odnalezienie mordercy. Na królewskim dworze panowała rodzinna atmosfera i nie było potrzeby wprowadzania specjalnych środków ostrożności. Nikt więc nie wyobrażał sobie aby sprawcą zniknięcia był ktoś z zamku. Poszukiwania trwały, lecz sprawca pozostawał nieuchwytny. Jednak mimo braku jakichkolwiek poszlak lub dowodów, poddani znaleźli winnego całej tej sytuacji. Oskarżyli znienawidzonego Tyriusa, złego maga, o zabicie króla i jego starszego brata w celu objęcia władzy w Andarii i zażądali jego głowy. Mira, dla której Tyrius był teraz jedynym synem, nie mogła na to pozwolić. Widziała jednak, że na nic zdadzą się tłumaczenia i dalsza zwłoka zakończy się krwawym buntem. Z bólem serca postanowiła wygnać Tyriusa z zamku i sama objęła władzę w Andarii do czasu znalezienia na to miejsce odpowiedniej osoby.
Wygnany Tyrius, wraz z lojalnymi mu czarodziejami i czarodziejkami zbiegł do Wieży Magów – miejsca, od którego wszyscy rozsądni ludzie trzymali się z daleka. Była to siedziba potężnych magów, których bardziej niż dobro królestwa obchodziły własne interesy i korzyści. Sami nigdy się do tego nie przyznali, ale Andaryjczycy dobrze wiedzieli, że czarodzieje z Wieży Magów od zawsze dążyli do obalenia wszystkich rządów i wprowadzenia własnego porządku na świecie. Nikt nie miał tylko pewności, czy dysponują wystarczającą do tego mocą.
Tyrius postanowił okrutnie zemścić się na ludziach, którzy doprowadzili do jego wyrzucenia z zamku i pozbawili go wszelkich praw do tronu. Wraz ze swoją kochanką Eleną i byłym nadwornym magiem Cyrusem utworzyli Radę Trojga, skupiającą wokół siebie czarodziejów i czarnoksiężników gotowych poświęcić wszystko, aby udowodnić, że to magowie powinni decydować o losie nie tylko Andarii, ale i całego świata.
Od śmierci króla Wulfryka minęły 3 miesiące. Mieszkańcy Andarii skłócili się ze sobą, wywołując konflikty na tle rasowym. Kraina podzieliła się na cztery odrębne królestwa, w każdym z nich wybrano nowe władze niezależne od siebie nawzajem. Sentria przestała być stolicą i straciła całe swoje piękno, pogrążając się w głębokim smutku. Jedynie nadludzka siła i mądrość Miry sprawiły, że kraj do tej pory nie popadł w ruinę. Nowe władze czterech królestw zachowały wobec niej resztki szacunku i były w stanie podporządkować się jej ostatnim rozkazom i zaleceniom. Od tamtej pory Mira usunęła się w cień i mogła jedynie z bólem serca patrzeć jak dawna Andaria popada w ruinę. Mimo iż nie trwała jawna wojna domowa, to stosunki obywateli odrębnych ras były względem siebie co najwyżej chłodne.
W takiej właśnie sytuacji znajdujesz się ty. Nieznany jeszcze nikomu Andaryjczyk, który kocha swoją ojczyznę tak jak niegdyś kochał jej króla. Możesz pochodzić z różnych środowisk i być w różnej sytuacji materialnej. Ale w ręku masz prostą broń, w mięśniach dużo siły a w sercu prawdziwą chęć ujrzenia Andarii taką, jaką była za czasów króla Wulfryka. Wyrusz więc na poszukiwanie przygód aby zdobyć sławę, honor i uznanie wśród wszystkich ras królestwa. Udowodnij, że to właśnie ty jesteś godzien zasiąść na tronie i zjednoczyć ponownie Andarię przywracając jej dawną świetność!